Het slechtste Britse militaire vliegtuig ooit gebouwd

Daar heb je de Scimitar. Zeer onderhoudsintensief, een inferieure jager vergeleken met de De Havilland Sea Vixen en een slechtere bommenwerper dan de Blackburn Buccaneer. De Scimitar was zeker niet Joe Smiths beste moment: dat was zijn uitmuntende werk aan de veel beroemdere Spitfire.

9: Supermarine Scimitar

De Supermarine Scimitar was het laatste vliegtuig van de Royal Navy Fleet Air Arm dat ontworpen was met de verouderde eis om een ongeaccelereerde carrier take-off te kunnen maken, en moest daardoor een dikkere en grotere vleugel hebben dan anders nodig zou zijn geweest.

Slechts één keer heeft een Scimitar zonder hulp kunnen opstijgen, met een zeer lichte brandstoflading en zonder voorraden, en dan alleen om te bewijzen dat het mogelijk was. Maar toch was de Scimitar vervloekt om zijn hele leven deze zware, te dikke vleugel te dragen.

8: Panavia Tornado F2

De Tornado interceptor was een Britse ontwikkeling van een internationaal vliegtuig. In de jaren 1970 drong de British Aircraft Corporation (BAC) sterk aan op een onderscheppingsvariant van de Tornado (een grondaanvalsvliegtuig). BAC beloofde een goedkope, laagrisico en hoogpresterende jacht-interceptor, maar dit bleek niet de realiteit te zijn.

In essentie namen ze een zwaar luchtframe geoptimaliseerd voor laagvliegende missies, met motoren ook geoptimaliseerd voor laagvliegende missies en een radar geoptimaliseerd voor het aanvallen van gronddoelen vanuit laagvliegende missies, en probeerden het om te vormen tot een onderscheppingsjager bedoeld om bommenwerpers aan te vallen op gemiddelde en grote hoogtes.

8: Panavia Tornado F2

Om de pret nog groter te maken, werd besloten om een uiterst ambitieuze nieuwe radar te ontwikkelen, ondanks het feit dat Groot-Brittannië geen geavanceerde gevechtsradar meer had gemaakt sinds de AI.23 van de Lightning in de jaren 1950. Ondanks de aanduiding 'F for Fighter' en de eufemistische omschrijving 'interim', eindigde de F2 zonder functionerende radar, omdat de nieuwe sensor verschrikkelijke kinderziektes vertoonde.

Problemen met het zwaartepunt van het vliegtuig, veroorzaakt door de afwezige radar, werden opgelost met een stuk betonnen ballast dat satirisch de 'Blue Circle radar' werd genoemd, naar een cementmerk. Ondanks de verschrikkelijke prestaties van de Tornado op grote hoogte en zijn slechte wendbaarheid, werd er enorm veel geld en tijd gestoken in de F3, die uiteindelijk uitgroeide tot een capabel wapensysteem.

7: Gloster Javelin

Er is een speciaal soort genie voor nodig om een vliegtuig met een van de hoogste stuwkracht-gewichtsverhoudingen van zijn generatie niet in staat te maken om sneller te vliegen dan het geluid, maar dat is wat Gloster deed. Het had zelfs een driehoekige 'delta'-vleugel, de voorkeursvorm voor supersonische vluchten.

Het Javelin-gevechtsvliegtuig kwam in 1956 in dienst, hetzelfde jaar als de vreselijke Convair F-102, maar zelfs het teleurstellende Amerikaanse gevechtsvliegtuig zou de Javelin in een dragrace hebben verslagen. Bizar genoeg vertraagde het gebruik van de naverbrander - de verbranding van brandstof in de uitlaat van de motor voor extra stuwkracht - beneden 3657 m het vliegtuig in de praktijk: het verbruikte zichtbaar brandstof maar verminderde de stuwkracht van de kern. De motorkern concurreerde met de naverbrander om de beschikbare brandstofstroom.

7: Gloster Javelin

Voeg daarbij de betreurenswaardige lage omloopsnelheden, de afgrijselijk slechte toegang tot interne onderdelen voor onderhoudspersoneel en de frequente branden na het opstarten en je hebt een verschrikking in handen. Na slechts twaalf jaar in dienst, liet de RAF het toestel vallen. Het is dan ook geen verrassing dat er geen exportorders voor de 'Tripe Triangle' werden ontvangen.

We spraken met voormalig Javelin-piloot Peter Day, die opmerkte dat het vliegtuig een uitstekende drankkoeler was: 'Een complete krat Tigerbier zou in elk geweermagazijn passen en perfect gekoeld zijn na de vlucht.'

6: Blackburn Firebrand

Het verhaal van de Firebrand torpedobootjager is een rotverhaal. De specificatie voor het type werd in 1939 uitgegeven, maar het duurde tot de laatste weken van de Tweede Wereldoorlog voordat hij in dienst kwam. Ondanks een luxueus lange ontwikkeling, was het een absoluut varken in de lucht, met stabiliteitsproblemen in alle assen en een neiging tot dodelijke oversturingen.

Er was een litanie van beperkingen om te proberen de risico's te verminderen, waaronder het verbieden van externe tanks, maar het bleef nog steeds ineffectief en gevaarlijk om mee te vliegen. Erger nog, in plaats van te proberen de problemen te verhelpen, startte de Fleet Air Arm (FAA) een heksenjacht op de piloten die de waarheid durfden te zeggen over de afschuwelijke machine.

6: Blackburn Firebrand

Er werden slechts twee Firebrand-eskaders gevormd, waarvan het vliegend personeel grotendeels, zo niet volledig, bestond uit gekwalificeerde vlieginstructeurs, wat suggereerde dat alleen de meest ervaren piloten vertrouwd konden worden met deze meedogenloze vogel.

Ondanks de vele rapporten die de Blackburn Firebrand veroordelen, zijn er sommigen, met name marine luchtvaarthistoricus Matthew Willis, die geloven dat het type onterecht verguisd werd. Je kunt zijn interessante argumenten ter ondersteuning van het controversiële type hier lezen.

5: De Havilland DH.110 Sea Vixen

De Sea Vixen-gevechtsvliegtuigen van de Royal Navy waren eerlijk gezegd doodsvallen. Er werden in totaal 145 Sea Vixens gebouwd, waarvan 38% verloren ging in de twaalf jaar dat het type operationeel was. Meer dan de helft van de incidenten waren fataal. De Sea Vixen kwam in 1959 in dienst (ondanks een eerste vlucht acht jaar eerder), twee jaar later dan de Vought F-8 Crusader van de US Navy.

De F-8 was meer dan twee keer zo snel als de Sea Vixen, ondanks het feit dat hij 13.345 N minder stuwkracht had. De ontwikkeling van de Sea Vixen verliep extreem traag. De specificatie werd in 1947 uitgegeven, in eerste instantie voor een vliegtuig dat zowel voor de FAA als de RAF zou dienen. Het DH.110-prototype vloog voor het eerst in 1951 en het jaar daarop stortte er een neer op de Farnborough.

5: De Havilland DH.110 Sea Vixen

Dit vertraagde het project, dat vervolgens werd opgeschort omdat het bedrijf en de Royal Navy zich concentreerden op de alternatieve DH.116 'Super Venom'. Toen het project weer prioriteit kreeg, werd het grondig herontworpen om het volledig bruikbaar te maken voor gebruik door de marine.

Toen de Royal Navy een vaste toezegging deed, vroegen ze om een radar met een grotere scanner en verschillende andere tijdrovende aanpassingen. Dit alles betekende dat hij veel te laat kwam. Zijn gelijke, de Amerikaanse F-8, bleef tot 2000 in frontlinie dienst en zijn andere tijdgenoot, de F-4, is nog steeds in dienst. De Sea Vixen ging in 1972 met pensioen. 51 bemanningsleden van de Royal Navy kwamen om tijdens vluchten met de Sea Vixen.

4: Blackburn Roc

De Blackburn Roc was een redelijk onschuldige vliegmachine. Maar als voorbeeld van het verkeerde concept toegepast op het verkeerde casco om een nutteloos gevechtsvliegtuig te produceren, is het moeilijk te overtreffen. Bij 'geschuttorenjagers' was de bewapening in een zware, bestuurbare koepel gemonteerd, een opstelling die vlak voor de oorlog populair was in Groot-Brittannië.

Hoewel nuttig voor defensieve doeleinden op een bommenwerper, is een jachtvliegtuig afhankelijk van de snelheid en wendbaarheid, kwaliteiten die enorm worden belemmerd door het gewicht en de weerstand van een koepel en de bijbehorende schutter. Het concept van de koepeljager werd het meest gedenkwaardig gerealiseerd in de Boulton Paul Defiant, een zeer goed ontworpen machine, gezien het type.

4: Blackburn Roc

De Blackburn Roc, daarentegen, had een enorm overontworpen casco (een erfenis van het feit dat hij was afgeleid van een duikbommenwerper, de Blackburn Skua), had een minder krachtige motor en was meer dan 161 km/u langzamer dan de Boulton Paul Defiant.

Hoe een vliegtuig dat geen 322 km/u kon halen, in 1940 werd verwacht te overleven, laat staan vechten, is een van de blijvende mysteries van de vroege oorlogsperiode. Het is ook een wonder dat zijn enige bevestigde overwinning een Duitse Junkers Ju 88 was, een van 's werelds snelste bommenwerpers.

3: Saunders-Roe A.36 Lerwick

Ondanks het uitgesproken aaibare ontwerp was de Saunders-Roe A.36 Lerwick een killer, moeilijk te hanteren in de lucht of op het water en een miserabel gevechtsvliegtuig. Aanbevolen voor de sloop in 1939, werden de Lerwicks in dienst gehouden bij gebrek aan een alternatief en van de 21 gebouwde toestellen gingen er 11 verloren, 10 door ongelukken en één verdween gewoon spoorloos.

Zijn voornaamste problemen waren de oude kwesties van gebrek aan vermogen gekoppeld aan een onverklaarbaar gebrek aan stabiliteit. De Lerwick kon niet hands-free worden gevlogen, een ernstig gebrek voor een langeafstandspatrouillevliegtuig, en kon geen hoogte houden op één motor. Hij had de neiging tot slingeren bij landing en opstijgen, en vertoonde een gevaarlijke overtrek.

3: Saunders-Roe A.36 Lerwick

Voeg daarbij de structurele problemen, waaronder het angstaanjagende feit dat de drijvers regelmatig afbraken, en een jammerlijk onbetrouwbaar hydraulisch systeem en het is verbazingwekkend dat het slinkende aantal Lerwicks erin slaagde om tot eind 1942 in gebruik te blijven.

Tijdens zijn de dienst in het squadron, van juni 1939 tot november 1942, verloren dertig vliegeniers en één burgertechnicus het leven bij ongelukken met Lerwicks in ruil voor 907 kg bommen die op één onderzeeër werden gegooid zonder meetbaar resultaat. Het duistere verhaal van de vreselijke Lerwick laat zien hoe zwaar de successen waren die nog moesten komen.

2: Blackburn Botha

Nog zo'n verschrikkelijk Blackburn-ontwerp. De Botha was vervloekt door een chronisch gebrek aan vermogen. Zijn slechte prestaties betekenden dat hij nooit in dienst zou komen in zijn primaire rol als torpedobommenwerper. Als dat alles was geweest, was het niet meer dan een obscure middelmaat geweest.

Maar Blackburn had het extreem moeilijk gemaakt om daadwerkelijk uit het vliegtuig te kijken, behalve recht vooruit, en onmogelijk om opzij of naar achteren te kijken vanwege de plaatsing van de motoren. Dit slechte zicht naar buiten was een vreselijke fout voor een vliegtuig dat nu bedoeld was voor verkenning en de Botha werd vervangen door de Avro Anson, die het had moeten vervangen.

2: Blackburn Botha

Ondanks het feit dat het pas in 1939 in dienst kwam en de oorlogsinspanning elk beschikbaar fatsoenlijk of zelfs semi-fatsoenlijk oorlogsvliegtuig vereiste, werd het in 1941 verstandig uit de frontlinie gehaald. Het werd doorgeschoven naar zowel trainingseenheden als de rol van doelsleep (een spandoek trekken voor andere, betere vliegtuigen om hun schuttersvaardigheden op te oefenen).

De slechte vliegeigenschappen van de Botha, waaronder een slechte zijdelingse stabiliteit en de dodelijke eigenschap van het uitvallen van één motor, samen met zijn gebrek aan vermogen, resulteerden in een groot aantal ongelukken. In 1943 werd het type verouderd verklaard, maar op de een of andere manier hield het stand tot 1944. Er werden er in totaal 580 gebouwd, een beetje angstaanjagend.

1: Blackburn TB (Twin Blackburn)

De TB was een slecht toestel dat de enige taak waarvoor het ontworpen was, niet kon uitvoeren en daarmee een precedent schepte voor vele Blackburns die nog zouden komen. De Twin Blackburn heeft toch nog ongeveer een jaar dienst gedaan voordat hij uiteindelijk uit zijn lijden werd verlost en alle negen exemplaren werden gesloopt.

Het was de bedoeling dat het zweefvliegtuig TB boven Zeppelinhoogte zou klimmen en explosieve Rankendarts zou laten vallen om Zeppelins te vernietigen. Helaas was de arme, ondergemotoriseerde Twin Blackburn niet in staat om zichzelf naar de operationele hoogte van luchtschepen te slepen, zelfs niet nadat zijn dodelijke lading explosieve darts met tweederde was verminderd.

1: Blackburn TB (Twin Blackburn)

Bovendien was de structuur, die uit niets ingewikkelder bestond dan een paar B.E.2 rompen aan elkaar gesjord met een nieuwe set vleugels en een enorme hoeveelheid hoop die het won van ervaring, niet erg stijf en de actie van het kromtrekken van de vleugels verboog de arme TB zo erg dat hij uiteindelijk in de tegenovergestelde richting kon draaien.

De waarnemer zat in de ene romp, de piloot in de andere, en communicatie was onmogelijk behalve door naar elkaar te zwaaien. Alsof dat nog niet genoeg was, waren de houten drijvers direct onder de rotatiemotoren gemonteerd. Rotatiemotoren lekken veel olie uit en daardoor vlogen de drijvers van de TB vaak in brand.

Als u dit verhaal leuk vond, klik dan op de bovenstaande Volgen knop om meer van dit soort verhalen van Autocar te zien

Fotolicentie: https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/deed.en