9 van de beste camouflageontwerpen voor gevechtsvliegtuigen

7: FOA

Het FOA-schema varieert, maar bestaat over het algemeen uit zwartgroen, donkergroen, lichtgroen en zandbruin. Modelbouwers van schaalvliegtuigen beschouwen het als een van de moeilijkste schema's om te reproduceren, maar veel liefhebbers zijn er dol op.

FOA is een 'splinter' schema. Splinter' verwijst naar de scherpe hoekige vormen van de kleursecties. Een van de vroegste vormen van dit schema was een Duits schema dat werd gebruikt voor militaire tentdoeken uit de jaren 1930, dat later werd gebruikt in uniformen van het Duitse leger, bekend als Splittertarnmuster. Hoekige splinterachtige schema's werden ook gebruikt op Luftwaffe vliegtuigen in oorlogstijd, waaronder sommige Arado Ar 234s en Do 335s.

6: Valse cockpits

In de natuur wordt mimicry of visueel bedrog vaak gebruikt om potentiële roofdieren te verwarren. Vormen van visueel bedrog worden ook gebruikt in vliegtuigcamouflage. De populairste is de valse cockpit, ontwikkeld door luchtvaartkunstenaar Keith Ferris. Men zegt dat deze eenvoudige techniek doeltreffend is.

Het bestaat uit de afbeelding van de donkere omtrek van een vliegtuigkap op de onderkant van de neus van een vliegtuig. In close combat kan een fractie van een seconde verwarring dodelijke gevolgen hebben; de Valse cockpit de kijker doen geloven dat het vliegtuig van de tegenstander de andere kant op staat.

6: Valse cockpits

Vliegtuigtypes die gebruik maken van valse cockpits zijn onder andere de Harriers van de Italiaanse marine en de F/A-18 Hornets van de Canadese luchtmacht. Hoewel sommigen twijfelen aan de effectiviteit, hebben andere piloten getuigd van bijna-botsingen veroorzaakt door valse cockpits die desoriëntatie veroorzaakten.

Misleidingscamouflage was de eerste vorm van camouflage die op een militair vliegtuig werd gebruikt. Het Dunne D.1 zweefvliegtuig uit 1907 was een staartloze tweedekker met een slagvleugel met een geheim kegelvormig vleugeloppervlak. Dunne witte lijnen van tape with misleidende hoeken werden op de zwarte bekleding geplaatst om iedereen die er naar keek te verwarren.

5: Ferris

Dit is een F-16 in een opvallend splinterschema. Aggressor-vliegtuigen portretteren vijandige vliegtuigen in trainingsoefeningen om luchtgevechtsvaardigheden aan te leren. Hun reeks schema's benadrukt hun verschil met 'vriendelijke' vliegtuigen en maakt de bemanning vertrouwd met de schema's die vijandige vliegtuigen kunnen dragen.

Dit schema is gebaseerd op de schema's van de Russische Su-27 vliegtuigen, zelf beïnvloed door het werk van de Amerikaanse luchtvaartkunstenaar en camouflagepionier Keith Ferris. De grote asymmetrische vormen met duidelijke grenzen helpen de vorm van het vliegtuig visueel te breken.

5 : Ferris

Het Keith Ferris-camouflagesysteem was een innovatief, experimenteel, bedrieglijk verfsysteem. De inspiratie kwam eind jaren 1970 nadat Ferris terugkeerde van uitzending met het eerste F-4E squadron dat naar Zuidoost-Azië werd gestuurd. Ferris was geschokt door hoe zichtbaar groene en bruine tactische schema's waren op gemiddelde of grote hoogten.

Ferris werkte aan schema's die op verschillende hoogtes werkten en het moeilijk maakten om te bepalen welke kant het vliegtuig opdraaide. Eén schema dat hij voorstelde gebruikte een gekarteld patroon. De belangrijkste principes waren het verwijderen van felle kleuren en zwart, het omarmen van grijstinten met een matte afwerking en asymmetrische patronen en het afzwakken van insignes.

4: Woestijn

Misschien wel de beroemdste foto die de effectiviteit van goede vliegtuigcamouflage benadrukt, is deze foto van een Luftwaffe Messerschmitt Bf 109 boven de woestijn in Noord-Afrika tijdens de Tweede Wereldoorlog. De zandtint is zeer goed en de donkere delen komen uitstekend overeen met de schaduw en de schaal van de schaduwen van rotsen.

Er zijn verschillende benaderingen van woestijncamouflage gebruikt, waarvan vele zand-, bruin- en rozetinten gebruiken. Er is verrassend veel variatie in kleur in verschillende woestijnen en de kleur verandert dramatisch gedurende de dag.

4: Woestijn

Tijdens de Noord-Afrikacampagne in de Tweede Wereldoorlog werd woestijncamouflage voor vliegtuigen op grote schaal gebruikt. Veel oorlogsvliegtuigen werden ook in woestijncamouflage geschilderd tijdens de verschillende Arabisch-Israëlische oorlogen, de Iran-Irak oorlog in de jaren 1980 en de Golfoorlog in 1991. Meer recent zijn veel luchtmachten afgestapt van aanvallen op lage hoogte, wat betekent dat grijs zelfs voor woestijnoperaties kan blijven.

Deze F-16's van de Israëlische luchtmacht gebruiken een driekleurenschema dat goed past bij het dorre landschap. Het bestaat uit zandkleur, bruin en licht pistachegroen. De langwerpige vormen passen goed bij de vormen in de natuurlijke omgeving.

3: Lockheed Have Blue

Het Have Blue testvliegtuig was radicaal qua vorm en concept. Aërodynamische efficiëntie werd opgeofferd voor het reflecteren van radargolven, wat resulteerde in een sterk geveegde vleugel, naar binnen gekantelde verticale stabilisatoren en een vreemde massa platte oppervlakken.

Het verbergen van de vorm voor nieuwsgierige ogen was erg belangrijk, want de vorm onthulde het concept. De Have Blue was uniek geschilderd in een schema dat was bedacht door hoofd technisch ingenieur Alan Brown. Het bestond uit drie kleuren, elk met drie tinten, om de karakteristieke facetten van het vliegtuig moeilijk zichtbaar te maken.

3: Lockheed Have Blue

Blue vloog voor het eerst op 1 december 1977 en het concept zou bepalend zijn voor de latere Lockheed F-117 Nighthawk, hoewel de Have Blue aanzienlijk kleiner was dan de F-117.

De sleutel tot stealth is de vorm van het vliegtuig. De hoekige vorm van de Have Blue weerkaatste radargolven weg van de zenders die ze uitzonden. Omdat de vorm het concept verraadde, was de Have Blue zeer geheim en werd het lange tijd geheim gehouden.

2: Sneeuw

Voor veel landen komt de meest radicale verandering in omgevingskleuren met de sneeuw en het ijs van de winter. Voor andere landen zijn delen van het land altijd bedekt met sneeuw. Groene en grijze vliegtuigen kunnen heel duidelijk afsteken tegen zo'n witte achtergrond en daarom nemen veel gevechtsvliegtuigen tijdelijke winterschema's aan.

Het wijdst verspreide voorbeeld was tijdens de tweede wereldoorlog in de Sovjet-Unie, toen duizenden vliegtuigen in winterkleuren werden geschilderd. Er was een enorme variatie in wintercamouflageschema's.

2: Sneeuw

Sommige vliegtuigen waren zorgvuldig helemaal wit geschilderd, andere waren rommelig en tijdelijk geschilderd of gespoten in rommelig wit of grijs, vaak over het groen van hun standaardschema. Veel van deze schema's waren zeer effectief, dus het vinden en bergen van neergestorte vliegtuigen in de sneeuw was moeilijk.

Tijdens de Koude Oorlog trainden NAVO-vliegtuigen vaak in het noorden van Noorwegen. Voor dergelijke oefeningen werden onder andere RAF Harriers en Jaguars (op de foto) en USAF A-10 Thunderbolt II's geverfd met tijdelijke camouflage op waterbasis.

1: “Lozenge”

Vliegtuigmotoren in de eerste wereldoorlog hadden naar moderne maatstaven zeer weinig vermogen en daarom was elke manier om het gewicht van het vliegtuig te verminderen van onschatbare waarde. Dit was de belangrijkste reden voor de Duitse adoptie van voorbedrukte 'Lozenge' stof, omdat het de noodzaak wegnam om een vliegtuig met zware verf te bedekken.

Experimenten met verschillende patronen, waaronder een driekleurige achtergrond en cirkelvormige stippen van verschillende grootte, leidden tot het basisduo van vier- en vijfkleurige patronen. Fokker gebruikte meestal het vierkleurenpalet zoals op deze D.VII. Er werden verschillende tinten gemaakt voor boven- en ondervlakken en voor nachtelijke operaties. Zowel het leger als de marine produceerden ruitmotieven voor exclusief gebruik.

1: “Lozenge”

Oorspronkelijk ontwikkeld om de goed zichtbare gele kleur van observatieballonnen te verminderen, moest de stof licht van gewicht zijn. De recent ontdekte indantreenkleurstoffen die gebruikt werden, waren zeer kleurvast en duurzaam. Ruitpatronen waren niet bedoeld om het vliegtuig expliciet te verbergen, maar om de contouren te breken en het minder gemakkelijk herkenbaar te maken.